Η επιστολή του Γεωργίου Καβελλάρη (1885–1967),γραμμένη το 1946 ενώ ο ίδιος βρισκόταν μετανάστης στην Αμερική και καταγόμενος από τους Βουτάνους, αναδεικνύει τη διαρκή σύνδεση των αποδήμων με τον τόπο καταγωγής τους και τον ενεργό ρόλο τους στην κοινωνική και πνευματική ανάπτυξη της τοπικής κοινότητας. Ο συντάκτης προτείνει την ίδρυση Λαϊκής Βιβλιοθήκης ως μορφωτικό και συμφιλιωτικό θεσμό στη δύσκολη μεταπολεμική συγκυρία, αναλαμβάνοντας ο ίδιος την πρωτοβουλία για την προσφορά βιβλίων και υλικοτεχνικού εξοπλισμού, υπό την επίδραση προτύπων που γνώρισε στο Σικάγο. Η ανιδιοτελής αυτή προσφορά καθιστά την επιστολή αξιόλογη ιστορική πηγή για τη μελέτη της συμβολής των μεταναστών στη διάδοση της μόρφωσης και τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής επαρχίας.
